Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 29 listopada 2007

W obiektywie Arka Janickiego.

Jedno z jego festiwalowych zdjęć zostało opublikowane w papierowym wydaniu “Rzeczpospolitej”.

blogfest-015.jpg

blogfest-018.jpg

blogfest-021.jpg

blogfest-042.jpg

blogfest-055.jpg



Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 29 listopada 2007

W obiektywie Agnieszki Kłos

magda.jpg

magda11.jpg

magda2.jpg

magda3.jpg

magda4.jpg

magda5.jpg

magda6.jpg

magda7.jpg

magda8.jpg

magda9.jpg



Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 25 listopada 2007

Ostatni dzień festiwalu to także dyskusja na temat specyfiki, jakości literackiej i artystycznej oraz znaczenia w ruchu emancypacyjnym blogów gejowskich zostanie przeprowadzona z udziałem Marty Klimowicz - socjolożki badającej kulturę blogową, Edwarda Pasewicza - autora kryminału “Śmierć w darkroomie” oraz internauty o nicku zemsta_lubiczów.

Po dyskusji zapraszamy na specjalny koncert minimal tech haus w wykonaniu DJ GOGI, w trakcie którego warszawska fryzjerka Ania Orzechowska - FREAK będzie dokonywała awangardowych postrzyżyn festiwalowych gości.

165klimowicz.jpg

Marta Klimowicz - doktorantka socjologii, antropolożka kulturowa, feministka, blogerka. Prowadzi bloga klimowicz.blox.pl.

165pasewicz.jpg

Edward Pasewicz - poeta i kompozytor. Laureat VIII Konkursu im. Jacka Bierezina. W 2007 został nominowany do Nagrody Literackiej Gdyni za książkę Henry Berryman Pięśni. Jego wiersze były tłumaczone na wiele języków. Ostatnio wyszedł pierwszy kryminał gejowski jego autorstwa, Śmierć w darkroomie, w którym historię zabójstwa umieścił na tle wypadków poznańskiej Parady Równości z 2005 roku. Jest buddystą, uczniem Ole Nydahla. W latach 2005-2006 prowadził bloga www.blog.art.pl/ep .

165zemsta.jpg

zemsta_lubiczów - polonista po UJ, pracuje na dwóch etatach, w dwóch państwach jako korektor i pedagog, prowadzi bloga www.kranusz.webpark.pl.

berlinn0013.JPG

aniagoga.jpg

aniagoga1.jpg

Freak - dla Ani Orzechwoskiej stylizacja włosów od zawsze była pasją. Pomimo nakazów rodziców porzuciła liceum i poszla do technikum fryzjerskiego. Strzyże/koloryzuje i stylizuje włosy już od 9 lat. Od 3 lat współpracuje z gazetami i zajmuje sie fryzurami do sesji fotograficznych.

DJ Goga M - dj-owaniem zajmuje sie od 3 lat. Od dwóch lat jest rezydentką klubu LuZztro, jednego z bardziej undergroundowych warszawskich klubów. Ciężko jest konkretnie sprecyzowac styl muzyki, który gra, ponieważ w jej setach usłyszeć można progressive, house, elektro i techno. Obecnie mówi, że gra pompujący minimal- tech- house.Współpracuje, grywa i przyjaźni sie z takimi DJ’ami jak: Eli, Samanta Koks, KiM,Pete White, May One, PT23, Mike P, Hobby. Oprócz zaangażowania w undergroud’ową scenę klubową stara się także brać udział w społecznych przedsiewzięciach. Dla przykladu Gosia grała na lawecie biorącej udział w pochodzie podczas Parady Równości w zeszłym roku. Grała na Ladyfest w 2006 w Berlinie oraz okupowała najbardziej alternatywny polski klub Le Madame.



Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 25 listopada 2007

Spotkanie z Izą Kowalczyk, Magdą Ujmą i Katarzyną Bratkowską w ostatni dzień Festiwalu, 25 listopada w Mieszkaniu Gepperta.

Spotkanie z czołowymi krytyczkami sztuki i feministkami jest próbą wspólnego zastanowienia się nad fenomenem dzisiejszych blogów, które wyrastają w sieci jak grzyby po deszczu. Czy blog prowadzony przez zawodowe krytyczki sztuki ma taką samą siłę rażenia jak tekst opublikowany na papierze? Czy znajduje się w sferze realnych narzędzi promocji, kreacji artystycznej, działalności publicznej przy jednoczesnym otwieraniu możliwości kreowania nowych przestrzeni komunikacji społecznej? Chcemy się wspólnie zastanowić nad rozwojem nowego gatunku w Internecie oraz pochylić się nad zjawiskiem kulturowym, które coraz realniej zaczyna oddziaływać w środowisku artystycznym. Czym są blogi artystyczne, feministyczne i krytyczne? Stanowią nadal przestrzeń zarezerwowaną dla wybranych, a może należą już do zjawiska, które awangarda internetowa określa mianem passee? Między wykluczeniem a wylogowaniem rozciąga się przestrzeń, na którą nie starcza miejsca w świecie realnym. Co to jest za miejsce?

kacha.JPG

 

kieliszek.jpg

Katarzyna Bratkowska – absolwentka Polonistyki UW i studiów doktoranckich w Szkole Nauk Społecznych Polskiej Akademii Nauk. Doktorantka Prof. Marii Janion i prof. Krystyny Kłosińskiej, Krytyczka literacka, (publikowała m.in. w: ResPublice Nowej, Kurierze Czytelniczym, Biuletynie Ośki, Wysokich Obcasach, Czasie Kultury, Feminotece, Trybunie Robotniczej, Gazecie Wyborczej i różnych antologiach), nauczycielka akademicka (ISNS UW i Szkoła Dziennikarska), działa na rzecz praw kobiet i pracowników. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca i organizatorka Manif, działaczka Komitetu Pomocy i Obrony Represjonowanych Pracowników. Członkini składu hiphopowego Duldung. Obecnie prezeska Stowarzyszenia „Same o Sobie S.O.S.” Współprowadzi blog „Bez Jaj” wraz z 16 innymi feministkami.

 

ujma1.jpg

ujma2.jpg

Magdalena Ujma (ur. 1967)
Kuratorka i krytyczka sztuki, redaktorka. Zajmuje się najnowszą sztuką polską, problematyką gender, mediów, estetyki versus polityczności, zaangażowania artystów, problematyką wizerunków we współczesnej kulturze, a także transkulturowością. Ma na swoim koncie ponad 300 opublikowanych teks tów. Prowadzi bloga o krytyce sztuki. Pracuje w krakowskim Bunkrze Sztuki, a także w nieformalnym teamie kuratorskim exgirls (z Joanną Zielińską). Ostatnio zrealizowała cykl „Transkultura” (z Anną Smolak) i wystawę Bogny Burskiej w Bunkrze Sztuki, a jako exgirls także projekt „Święto Kobiet 2007 Walka trwa!” w Krakowie i wystawę „Last News” w gdańskiej Łaźni.

kowalczyk.jpg

Izabela Kowalczyk – doktor historii sztuki, adiunkt na Historii Sztuki i Kultury UMK w Toruniu.
Autorka książek: Niebezpieczne związki sztuki z ciałem oraz Ciało i władza. Sztuka krytyczna w Polsce w latach 90., (2002) oraz współredaktorka (wraz z Edytą Zierkiewicz) zbiorów pokonferencyjnych: o kobietach w kulturze popularnej (2002), o małej dziewczynce (2003), o feminizmie i mediach (2005).
Krytyczka sztuki, publikuje m.in. „Magazynie sztuki”, „Obiegu”, „Czasie Kultury”. Redaktorka internetowego pisma Artmix. W 2003 roku otrzymała Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy. Autorka bloga www.strasznasztuka.blox.pl



Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 22 listopada 2007

24 listopada, w sobotę spotkanie z Joanną Niną Karczmarewicz, dziennikarką Polskiego Radia Bis z Warszawy. Nina opowie o różnicach w konstruowaniu języka na polskich blogach. Czym różnią się, jeśli w ogółe, blogi kobiece i męskie? Czy ich język przypomina współczesną polszczyznę i jej wszelkie odmiany, nie wyłączając specyficznego młodzieżowego slangu?

nina1a.jpg

Joanna Nina Karczmarewicz – urodziła się 1 lipca 1982 roku. Studiowała dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim, reportaż w Laboratorium Reportażu w Warszawie i projektowanie biżuterii w łódzkiej Akademii Sztuk Pięknych. Pracuje w Polskim Radiu. Była korespondentką z festiwalu fotograficznego w Arles. Sprzedawała swoje obrazy w Japonii, gdzie również za swoje malarstwo zdobyła jeden złoty i cztery brązowe medale. Za malarstwo została także wyróżniona na konkursie w Finlandii. Uczyła się grać na bębnach u Słomy i Davida Saucedo Valle. Zorganizowała wystawienie sztuki Krzysztofa Bizia „Porozmawiajmy o życiu i śmierci”, w której również zagrała. Do przedstawienia „Transakcja z Amnezją” w reżyserii Zbigniewa Bogdańskiego przygotowała scenografię. Pisze opowiadania. Blogami zainteresowała się na studiach, co zaowocowało pracą magisterską na ich temat.

nina3a.jpg

Nina napisała: Mówienie o cielesności i aktach płciowych może nastręczać problemów. Jest to język skrajności – ślizgający się pomiędzy nazwami stricte medycznymi a określeniami wulgarnymi i infantylnymi. Żeby tych skrajności uniknąć ludzie tworzą porównania, przenośnie, opisy. Czerpane jest nazewnictwo ze świata zwierzęcego. „Szczególnie męskie przyrodzenie porównuje się do różnych ptasząt.” – jak zauważa profesor Bralczyk.
Nie powinno dziwić, że autorom blogów, którzy często prowadzą blogi jedynie z potrzeby podzielenia się własnym życiem, jego problemami i radościami, a nie z potrzeby literackiego spełnienia i rozwijania literackich zdolności, dobór odpowiednich określeń z dziedziny seksualności może nastręczać problemów. Istotne jest, że opisów takich dokonują głównie mężczyźni. Jeśli chodzi o opowiadanie o erotyce i seksualności, kobiety są raczej powściągliwe. Wśród wszystkich analizowanych przeze mnie blogów kobiecych, tylko jedna autorka wykazywała otwartość na pisanie o swoich stosunkach seksualnych. Obie płci opisują więc sytuacje intymne posługując się pojęciami neutralnymi.
Opisy niektórych seksualnych doświadczeń przywołują na myśl obrazy oniryczno-narkotycznych doznań czy sceny z dionizyjskich misteriów. Piszący przyznają się, że powodem inicjowania kontaktów seksualnych jest wypity alkohol, a także seksualna fascynacja nieznajomym spotkanym na imprezie lub w dyskotece.

nina2.jpg



Kategoria: (informacyjne) Autor: piotr Data: 21 listopada 2007

W sobotę 24 listopada o godz. 18:00 w miejsce odwołanego spotkania z Igorem Janke organizatorzy festiwalu zapraszają serdecznie na rozmowę z Markiem Łapińskim, przewodniczącym Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, którą poprowadzi znany wrocławski dziennikarz, współautor bloga Piąta Władza, Łukasz Medeksza.

 Marek Łapiński

Marek Łapiński

 

Marek Łapiński  był dziennikarzem wrocławskiego radia Eska, zajmował się również wydawaniem prasy lokalnej. Jest członkiem władz Stowarzyszenia Gazet Lokalnych. W niedawnej kampanii parlamentarnej aktywnie wykorzystywał internet, prowadził swoją stronę w jednym z najpopularniejszych serwisów blogerskich.  Jest obecny w YouTube i Naszej-Klasie. Udostępnił także wyborcom swój numer Gadu Gadu. Planuje unowocześnienie prac sejmiku - zapowiada transmisje on-line z posiedzeń sejmiku. Chce również wyposażyć wszystkich radnych w laptopy i wprowadzić elektroniczny obieg dokumentów. Jest jednym z nielicznych polityków, którzy mają zarówno doświadczenie w tworzeniu mediów lokalnych jak i pełne zrozumienie dla roli internetowych mediów społecznościowych.

 

Serdecznie zapraszamy na spotkanie! 



Kategoria: (informacyjne) Autor: piotr Data: 21 listopada 2007

Z przykrością zawiadamiamy o odwołaniu zaplanowanego na sobotę 24 listopada o godz. 18:00 spotkania z Igorem Janke, dziennikarzem Rzeczpospolitej i twórcą salonu24, które miał poprowadzić Mariusz Urbanek. Z powodów osobistych Igor Janke był zmuszony odwołać swój przyjazd do Wrocławia.

Za zmianę w programie przepraszamy. 



Kategoria: (informacyjne) Autor: piotr Data: 21 listopada 2007

Adam Dziura, bloger i współtwórca Planety Wikipedii odwołał swój przyjazd, w związku z czym w sobotę 24 listopada o godz. 14:00 w prowadzonym przez Łukasza Medekszę spotkaniu Pasja w sieci wraz z Mariuszem Kubikiem udział weźmie Agnieszka Kwiecień, sekretarz Stowarzyszenia Wikimedia Polska, specjalistka z Wrocławskiego Centrum Sieciowo-Superkomputerowego przy Politechnice Wrocławskiej, która opowie o społeczności sieciowej istniejącej wokół polskiej Wikipedii i blogach prowadzonych przez członków tej społeczności. Serdecznie zapraszamy na spotkanie!

 

Agnieszka Kwiecień

Agnieszka Kwiecień, fot. Jan Mehlich 



Kategoria: (informacyjne) Autor: agniusza Data: 21 listopada 2007

Patronką naszego festiwalu jest Aida Warzyńska, zmarła tragicznie blogerka, która była zapaloną czytelniczką pierwszych blogów w polskim internecie. Niezwykle sugestywna, delikatna, odbarzona niepospolitym słuchem, który pomagał jej pisać opowiadania, piosenki dla dzieci i największe wyznania miłosne. Kilka blogów jej autorstwa do dziś krąży samotnie w sieci niczym w wielkim kosmosie. Łapcie je i czytajcie. Poniżej opowiadanie Aidy, które opublikowaliśmy w jednym z ostatnich numerów Rity Baum. Napisała je na fali fascynacji Dworcem Centralnym, który tyle razy opiewał w swoich prozach Jerzy Pilch.

aida1a.jpg

MAŁY WIELKI DWORZEC

To tu właśnie jest to miejsce, w którym w miałkich i przelotnych zdarzeniach powszednich rodzi się nieuleczalna miłość. Miłość do rzeczy małych, do okruchów, do rozbitych kawałków szkła, wypełnionych widokami ziemi z kosmosu. To tu właśnie jest to miejsce. Poupychane, zapięte na agrafkę, oklejone taśmą.

W kącie leży ogryzek jabłka, jeszcze oddycha. Obok mały, prawie niewidoczny chłopiec przesuwa palcem po wgłębieniu miedzy płytkami, wydłubuje piasek i zjada. Kobieta w czarnej halce trzepocze nad nim, wygasza nagimi rękoma te znane matczyne gesty ostrzegawcze. Pociąg z Terespola do Warszawy Wschodniej przyjedzie z opóźnieniem około 20 minut. Ci dwaj znów spotykają się piętro niżej. Wiem co zrobiłeś, mówi jeden, sprzedałeś moje fanty. Nic nie sprzedałem, odpowiada tamten, nic nie sprzedałem. Leci reklamówka, lecą długie i krótkie, deszcz wielki, gradobicie w przejściu podziemnym. Obok suszy się pranie, woda kapie równym tempem z troka od bluzy prosto do kosza. Ktoś bierze ten kosz, turla do sąsiadki - to jest glinianka, mówi, tu można zrobić kapustę, można zakisić ogórki, wszelkie przyprawy łącznie z vegetą, są mile widziane. I już widzę po jej oczach, że zaczyna się dzień, że poruszona została właściwa struna, bo oto zupełnie jak na zawołanie oddaje
mu dwa jabłka z siatki i okręca twarz szalikiem. Pod kaloryferem ktoś chrapie. Z okienka biletowego, zaledwie metr nad jego kruchym ciałem, wysuwa się plasterek papieru. Czy to jest miejsce przy oknie? - pyta kobieta. Kurwa, co wy za duperele teraz załatwiacie o szóstej rano - wyfruwa z dołu, z wąskiej szczeliny, z zaspanych, spierzchniętych ust.

Nazwa miasta furkocze na tablicy rozkładów, ktoś odlatuje w nieznane miejsce, opuszcza ziemię. Peron jest pusty. Zgarbiony staruszek rusza wzdłuż torów, wyciąga jakieś rzeczy ze ściany, wypycha nimi plecak i idzie do siebie. Na tę trzecia ławkę od lewej obok stoiska z tanią książką, na to miejsce, którego nikt mu nie zajmie. Ja mam już osiemdziesiąt jeden lat -
mówi. Słyszę, jak woda cieknie, jak kapie z chmur, wiem, co się dzieje na górze. Słyszę krew, jak szumi, jak buzuje im wszystkim we łbach. Jak ich gna, żeby mogli poszperać, poszukać w koszach. Coś tam znaleźć.

Hala Główna jest pełna jak jego torby, tak pełna, że może się w każdej chwili rozpruć. Ale jeszcze wytrzyma, bo przecież już za chwile wszyscy, którzy znaleźli się tu przez czysty przypadek, wyjdą za drzwi. Jeszcze ten chłopak od Rybczyńskiego wskoczy przez okno po piłkę. Zalegnie cisza. Za moment oni rozejdą się do swoich wyłożonych perskimi dywanami domów, zasyczą automatyczne drzwi, przecieknie nimi do wnętrza ostatnia chuda wiązka
chłodu, będzie po wszystkim. Ci dwaj pokłócą się jeszcze dwa razy w innym miejscu, na innym poziomie. Ta matka tam w rogu walnie dzieciaka w twarz, zaszczeka, odsunie brudnym paznokciem grube warstwy halek i wyjmie swoją nabitą pierś, podsunie mu pod spuchnięte wargi, rozbuja się.

Kiedy wszyscy usną w tym miejscu, tylko rozrzedzi się ruch. Całodobowe knajpy wolniej będą przesuwały się po planszy, dym z papierosów zakrzepnie na chwile w szparze miedzy oknami, a potem wolno obsunie się w dół. Tutejsi ludzie, domatorzy wycieraczek i wnęk, będą siedzieć za szybą, spacerując po mglistym, rozmazanym brzegu snu. Będą szukać drogi, która mogłaby ich doprowadzić do celu, wyprowadzić stad, jakiegoś zawołania z podwórka,
czyjegoś śladu. Na chwile wyczują znany zapach, odetchną szczęśliwie, oprą się czołem o ścianę, przełożą zdrętwiałą nogę na drugą, zamkną oczy. Pociąg z Gdańska do Krakowa wjedzie na tor pierwszy przy peronie drugim.

Nikt nie oczyści powietrza, nikt nie usunie bagaży, nikt nie wyłączy światła. Nic nie ustanie, nic nie uschnie, bo tu nie ma pory na odpoczynek, tu nie ma stygnących biurowych krzeseł i kota samego w mieszkaniu, tu jest ruch, centrum produkcji.

A z zewnątrz wszystko wygląda inaczej. Dużo inaczej. To już nawet nie jest budowla, to jest migający światłami statek kosmiczny gotowy do startu. To jest puste miejsce, lądowisko. Wystarczy zrobić kilka kroków za daleko, przystanąć w Alejach, zgubić się na Jana Pawła, zapytać kogoś o drogę.

aidamala.jpg

aida4a.jpg



Kategoria: (informacyjne) Autor: piotr Data: 20 listopada 2007

W piątek 23 listopada o godz. 15:00 warszawski poeta Jarosław Lipszyc przedstawi w podziemiach Mediateki swój najnowszy projekt - Recycling. W opublikowanym w Tygodniku Powszechnym tekście Poezja a demokracja tak pisał o nim Igor Stokfiszewski - ”Lekcja, jaką sam Lipszyc wyniósł z własnych intuicji, zaprowadziła go w kierunku działalności społecznej (…) Lipszyc zajął się kwestią prywatyzacji tekstów (a więc również idei) poprzez rozwiązania w zapisach o prawie autorskim, którego kształt stanowi pokłosie jednego z fundamentów kapitalizmu – kultu prywatnej własności. Wiersze Lipszyca dostępne są w internecie na zasadach „wolnych licencji” (Copyleft lub Creative Commons) i mogą być kopiowane oraz przetwarzane bez zgody autora. Tym samym poezja staje się własnością wspólną, dobrem ogólnym. Kolejnym krokiem jest używanie internetu (a konkretnie narzędzia Wiki, za pomocą którego opracowana jest m.in. Wikipedia) jako środka do tworzenia poezji. Wiki zawiera ogromną liczbę bezautorskich haseł para-encyklopedycznych, które poeta dowolnie przerabia, kreując poematy, komentujące bieżące wydarzenia (…)”.

 

Jarosław Lipszyc, fot. Gil Gilling

Jarosław Lipszyc, fot. Gil Gilling

 

Jarosław Lipszyc (ur. 1975) - poeta, dziennikarz i publicysta oraz działacz na rzecz wolnej kultury. Twórca niewychodzącego już pisma literackiego Meble, związanego z nurtem neolingwistycznym, którego był jednym z głównych ideologów i przedstawicieli. Wydał dwa tomiki: bólion w kostce (Warszawa 1997) oraz poczytalnia (Warszawa 2000). Poza tym publikował m.in. w pismach literackich Lampa, Ha!art. Wokalista zespołu Usta. Prezes Fundacji Nowoczesna Polska, która prowadzi projekt “Wolne podręczniki. Inicjator “Listu otwartego przeciw wprowadzeniu patentów na oprogramowanie” (2005) i “Listu otwartego przeciwko DRM” (2006) - cyfrowym systemom ograniczania dostępu do dóbr kultury.

(źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jarosław_Lipszyc, tekst na licencji GFDL)